In een prachtig gedicht van John Piper (hieronder afgedrukt), dat hij tijdens zijn periode van rust heeft geschreven, komt dit ook naar voren. Hij werd zich ervan bewust dat hij met zijn zonden en gebreken niet alleen God oneer aandoet. Maar hij besefte ook dat hij met heel concrete zonden de Heilige Geest bedroeft. En dat besef was pijnlijk.

Paulus schrijft in Efeze 4:30-32: ‘En bedroef de Heilige Geest van God niet, door Wie u verzegeld bent tot de dag van de verlossing.’ En dan verbindt Paulus dat met deze zonden: ‘Laat alle bitterheid, woede, toorn, geschreeuw en laster van u weggenomen worden, met alle slechtheid, maar wees ten opzichte van elkaar vriendelijk en barmhartig, en vergeef elkaar, zoals ook God in Christus u vergeven heeft.’

Wie heeft er nooit last van bitterheid, woede, en toorn? Wie verheft nooit eens ten onrechte zijn stem? Maar dit zijn dingen die de Heilige Geest bedroeven. Dit moet ons vervullen met verdriet. ‘Zalig zijn zij die treuren.’ Daar moet het echter niet bij blijven. Dit treuren vervult ons, als het goed is, ook met verlangen naar volmaaktheid. Eens breekt de dag aan dat we volmaakt zullen zijn! Géén zonden meer! Dan wordt het ‘want zij zullen vertroost worden’ ten volle werkelijkheid. De Heilige Geest, onze Trooster, zal dan nooit meer door onze zonden bedroefd worden!

Hier volgt het gedicht van John Piper.

Doubly Relieved

My patient Comforter, my God,
   My Life, my Breath, my holy Zeal,
My soul is doubly sorrowful:
   That I still sin against your Seal,

And sinning cause my Sovereign grief.
   I know it is your holy way
To make your grief serve perfect joy,
   But I still pray, O bring the day

When, in the twinkling of an eye,
   My soul will doubly be relieved:
I will not ever sin again,
   And you will nevermore be grieved.

Ik ben geaccepteerd in Christus. Ik kan niets toevoegen aan én niets afdoen van mijn identiteit als kind van God. En tegelijk zondig ik als geadopteerd kind. Voor die zonden bid ik ‘vergeef ons onze schulden’. Deze bede bidden we dus niet om zo weer hersteld te worden in ons kind-zijn van God. De bede ‘vergeef ons onze schulden’ bid je juist als aangenomen kind van God. In de Vader-kind relatie gaat er (vanuit de mens gezien) het nodige fout (zonden) en daarom zeggen we ‘sorry’ tegen Vader.

Hier de links naar de posts van Arjan:

• Geaccepteerd en tegelijk zondig
• Aangenomen kind krijgt vergeving

John Stott schrijft in zijn boek Het kruis van Christus op blz. 106: ‘Als de mens gezondigd heeft (en dat heeft hij) en als hij verantwoordelijk is voor zijn zonden (en dat is hij), dan staat hij schuldig tegenover God. Schuld is het logische vervolg van de vooronderstelling van zonde en verantwoordelijkheid.’ Objectief gezien staat iedereen schuldig voor God, omdat iedereen gezondigd heeft (Rom. 3:19,23). Schuldig staan betekent dat je – terecht – Gods straf verdiend hebt. God heeft echter een manier gevonden waardoor Hij mensen toch rechtvaardig kan verklaren (Rom. 3:25-26). Dat gebeurt zodra er bij iemand sprake is van waar geloof in Christus. Vanaf dat moment ziet God zo iemand als onschuldig.

Deze objectieve werkelijkheid is een gegeven en heeft daarmee een statisch karakter: zo is het. Maar er is ook een subjectieve kant. Daar bedoel ik ons geloofsleven mee, de vertrouwelijke omgang met de Here. Dat is dynamisch van karakter. Een christen kent in de praktijk van zijn leven momenten van terugval, van struikelen. Hij zal beseffen dat hij verantwoordelijk is voor zijn zonden en dat hij daarom schuldig is. Hij zal ervaren dat zijn zonden, zijn tekortschieten in de liefde, een afstand schept tussen hem en God. Er komt iets tussen God en hem in te staan. Maar een christen zal daar geen vrede mee hebben. Hij zal Gods aangezicht zoeken, berouw tonen, zijn zonden en schuld belijden en vergeving vragen. Als hij dit oprecht heeft gedaan, mag hij er ook weer van verzekerd zijn dat God hem ondanks zijn fouten als rechtvaardige blijft zien.

Dit betekent niet dat hij telkens weer bij ‘nul’ begint. Het betekent ook niet dat het belijden van schuld en het vragen om vergeving de grond is op basis waarvan het weer goed wordt met de Vader, want die grond is Christus’ werk. Het is wel de weg waarlangs dit gebeurt.

Ik vond op internet in een preek over Zondag 51 een passage waarin op deze subjectieve kant wordt ingegaan. Het is een preek van wijlen ds. Houtman van de Geref. Gemeenten. De taal is wat ouderwets, het is wat je een bevindelijk-schriftuurlijke preek kunt noemen, en volgens mij is de preek ook opgeschreven op basis van een geluidsopname, maar het geeft wel woorden aan wat ik bedoel:

Het kan ook niet, dat je zeggen zou: nu ja, mijn zonden zijn eenmaal vergeven en wat God vergeven heeft, dat vergeeft Hij voor eeuwig, dus ik hoef niet meer te bidden: Vader in de hemel, vergeef mij mijn schulden, want ik weet dat ik een “gerechtvaardigde” ben door God.
Ach, als u zo zou spreken, dan zou u daarmee openbaren de praktijk van het nieuwe leven niet te kennen. Want, hoewel het zeker waar is, dat, wanneer we eenmaal dat geloof hebben mogen beoefenen en Christus als onze Zaligmaker hebben mogen zien, Die in onze plaats aan het recht van God genoeg deed, dan zal God Zijn genade nooit verbreken en dan zal Hij Zijn Heilige Geest nooit meer van ons wegnemen, maar zou ons dat beletten om telkens weer opnieuw, als we gezondigd hebben, als de band gerekt is, als het gevoel van Gods genade zo verdonkerd is, zou ons dat beletten om opnieuw te bidden: Vader, maak het weer goed?
(…)
Als we enkel rationeel zouden weten, dat God onze schuld heeft vergeven en we gerechtvaardigd zijn door het bloed van Christus en we mochten nooit meer Gods vriendelijk aangezicht zien, we zouden sterven van verdriet. Want de verbergingen van Gods aangezicht zijn bitterder dan de dood, zegt onze belijdenis. Dat is de praktijk van de godzaligheid en daarom bidden wij gedurig of de Heere de toepassing van dat heil dat we in Christus hebben, telkens en telkens aan onze ziel vernieuwen en verlevendigen wil.

Ds. Houtman heeft het over de ‘praktijk van de godzaligheid’ en ‘de toepassing van [het] heil dat we in Christus hebben’. Dat is wat ik bedoel met de subjectieve kant. Verder haalt hij een zinsnede aan uit de Dordtse Leerregels H. 5, art. 13. Ik zou willen zeggen: lees dat hele hoofdstuk maar eens rustig door. Op een mooie en bevindelijke manier (in de goede zin van het woord) gaat het daar over de praktijk van de omgang met onze Vader.

Deze twee waarheden veroorzaken, door middel van de Bijbel, heel verschillende verlangens:

Dat God liefde is wekt een verlangen op naar eenvoud, en dat God God is wekt een verlangen op naar complexiteit.

Dat God liefde is wekt een verlangen op naar toegankelijkheid, en dat God God is wekt een verlangen op naar diepgang.

Dat God liefde is spoort aan om te focussen op de kern, en dat God God is spoort aan om te focussen op volledigheid. Het eerste zegt: ‘Geloof in de Heer Jezus Christus en u zult worden gered’ (Hand. 16:31). Het tweede zegt: ‘ik heb niet nagelaten u heel het raadsbesluit van God te verkondigen’ (Hand. 20:27).

Dat God liefde is zet ons ertoe aan om ervoor te zorgen dat de waarheid tot alle mensen komt, en dat God God is zet ons ertoe aan om ervoor te zorgen dat wat alle mensen te horen krijgen de waarheid is.

Dat God liefde is wekt een verlangen op naar gemeenschap en omgang, en dat God God is wekt een verlangen op naar studie en wetenschap. Studeren en diep denken betekent veel eenzaamheid. In een groep kun je niet diep nadenken, je kunt wel je gedachten verfijnen in een groep. Maar om diep denkwerk te verrichten moet je alleen zijn. Er is dus sprake van een zekere spanning tussen gemeenschap en omgang enerzijds en studeren en wetenschap anderzijds.

Dat God liefde is zorgt voor extraverte mensen en evangelisten, en dat God God is zorgt voor introverte mensen en mystici.

Dat God liefde is bevordert een eenvoudige sfeer voor alle lagen van de bevolking (folk ethos), dat God God is bevordert een verfijnde sfeer (fine ethos). De ene sfeer of stemming verheugt zich in de nabijheid van God en zingt zachtjes:

Lord, You are more precious than silver.
Lord, You are more costly than gold.
Lord, You are more beautiful than diamonds,
Nothing I desire compares with You.

(“More Precious than Silver,” Lynn DeShazo, 1982, Integrity’s Hosanna! Music.)

En de andere sfeer en stemming verheugt zich in de trancedente majesteit van God en zingt met een diepgaande opgetogenheid:

Far, far above thy thought
His counsel shall appear,
When fully He the work hath wrought
That caused thy needless fear.
Leave to his sovereign will
To choose and to command:
With wonder filled, thou then shalt own
How wise, how strong His hand.

(“Give to the Winds Thy Fears,” Paul Gerhardt, 1653.)

Eerst gaat Piper in op hoe ontzagwekkend en verbazingwekkend het is dat God Davids zonde heeft weggenomen (2 Samuel 12:13). David, de man naar Gods hart, is een overspeler, misschien een verkrachter, en een moordenaar! God kan hier toch niet zomaar aan voorbijgaan? Piper wijst dan op Romeinen 3:25 waar staat dat God in vroegere tijden aan de zonden is voorbijgegaan, omdat Christus het zoenmiddel zou worden. Davids geloof in Gods barmhartigheid verenigt hem met Christus. Zo wordt Davids zonde gerekend als die van Christus en Christus’ gerechtigheid wordt gerekend als die van David, en is het rechtvaardig dat God aan zijn zonde voorbijgaat. In Gods ogen is hij onschuldig.

Piper gaat dan verder: ’Nu is dit de objectieve werkelijkheid van hoe Davids zonde wordt vergeven en hoe hij wordt gerechtvaardigd in de tegenwoordigheid van God. Maar wat Psalm 51 beschrijft is wat David voelde en dacht toen hij zich vastklampte aan Gods barmhartigheid. Sommigen zeggen misschien dat christenen na de dood van Jezus niet op deze manier bidden en schuld belijden. Ze zouden niet op deze manier moeten denken en voelen. Ik denk niet dat dat juist is.

Jezus kocht, voor eens en voor altijd, door zijn leven en dood, onze vergeving en heeft voorzien in onze gerechtigheid. Wij kunnen daar niets aan toevoegen. Wij delen in de vergeving en de gerechtigheid door geloof alleen. Maar in het licht van de heiligheid van God en het kwaad van de zonde, is het gepast dat wij wat Hij voor ons heeft gekocht, door gebed en schuldbelijdenis ons toeëigenen en toepassen. “Geef ons deze dag ons dagelijks brood, en vergeef ons onze schulden, zoals wij ook onze schuldenaren vergeven hebben” (Mattheüs 6:11-12). Dagelijks bidden om brood, omdat Hij beloofd heeft te voorzien in elke behoefte; dagelijks door gebed de vergeving ons toeëigenen, omdat het volledig gekocht en veilig gesteld is voor ons, door de de dood van Jezus.

Psalm 51 is de manier waarop Gods mensen denken en voelen over de verschrikkingen van hun eigen zonde. Dit is een psalm over hoe je op de juiste manier verbrijzeld moet zijn onder je zonde.’

Lees vooral de hele preek van Piper, om te zien hoe David zijn gedachten en gevoelens uitwerkt in Psalm 51 en hoe wij daar van kunnen leren. Maar voor nu wil ik zeggen: het punt waar het om gaat is wat de ‘toeëigening van het heil’ wordt genoemd. Wat Christus voor ons verdiend heeft, wat wij in Hem hebben – namelijk de vergeving van de zonden -, moet in geloof en gebed en erkennen van zonde en schuld, ons door de Heilige Geest worden toegeëigend, en aan ons worden toegepast.

Ontneem het jezelf dus niet om Gods licht over de lelijkheid, de onreinheid en de verdorvenheid van je zonde te laten schijnen en doe schuldbelijdenis. ‘De offers voor God zijn een gebroken geest’ (Ps. 51:19). Je relatie met Christus wordt erdoor verdiept. En verbaas je erover dat God er alles aan gedaan heeft om jou in Christus als onschuldig te zien.

De Bijbel spreekt namelijk op drie manieren over ons redding (of: behoud, of zaligheid).

1. Wij zijn gered (Ef. 2:8); het gaat dan om onze rechtvaardiging, denk bijv. aan Rom. 5:1.
2. Wij worden nu gered (in het Engels: are being saved) (1 Kor. 1:18); het gaat hier om een proces, namelijk onze heiliging.
3. Wij zullen worden gered (Hand. 15:11); dit betreft onze verheerlijking.

Ik denk dat het goed is om deze dingen te onderscheiden. Bij punt 1 kijken we met dankbaarheid terug. Tegelijk is God nu met ons bezig. Hij is ons aan het heiligen, Hij maakt ons rein en vernieuwt ons van dag tot dag (2 Kor. 4:16). En in de toekomst hoeven we niet te vrezen voor Gods oordeel. Hij gaat ons helemaal volmaakt maken en we zullen volmaakt gelukkig zijn, voor eeuwig.

De kanttekeningen in de ESV Study Bible melden het volgende, hier door mij vertaald:

Mattheüs citeert hier niet een specifieke OT profetie, maar hij verwijst naar een algemeen thema in de OT profeten (meervoud). Zo zegt Mattheüs dat de OT profeten hebben voorzegd dat de Messias zou worden veracht (zie Ps. 22:7; Jes. 49:7; 53:3; cf. Dan. 9:26), vergelijkbaar met de manier waarop de stad Nazareth werd veracht in de tijd van Jezus (cf. Joh. 1:47; 7:41,52). Mattheüs kan ook een woordspel bedoeld hebben, door het woord ‘Nazareth’ te verbinden met de OT profetie in Jes. 11:1, aangezien ‘Nazareth’ klinkt als het woord voor ‘loot’ in het Hebreeuws, wat een aanduiding was voor de Messias. ‘Nazarener’ heeft geen duidelijke verbinding met de OT gelofte van een ‘nazireeër’ (Num. 6:2; Richt. 13:5), dat anders wordt gespeld, geen messiaanse betekenis heeft, en niet in verbinding staat met de stad Nazareth.

Op vechtvers.nl vindt u vechtersverzen. Vechtersverzen zijn korte stukken uit de Bijbel om iedere week te leren, in te prenten.
In te prenten ter ondersteuning van de gelovige om:

• het zwaard “paraat te houden” in de geestelijke strijd (Efeze 6:17 En neemt den helm der zaligheid, en het zwaard des Geestes, hetwelk is Gods Woord.)
• een medicijn te hebben voor het tijdelijke en eeuwige leven (Spreuken 15: 4 De medicijn der tong is een boom des levens)
• de juiste woorden op de juiste tijd te spreken (Spreuken 15:23 hoe goed is een woord op zijn tijd!)

Allemaal met dit doel: tot opbouw van ons geloof en dat van anderen; tot eer van God!