In 2008 hield John Piper een preek over psalm 51 onder de titel Een verbroken en verslagen hart zal God niet verachten. David maakte die psalm nadat Nathan hem op zijn zonde met Bathseba had gewezen. In zijn preek laat Piper zien hoe een christen op de juiste manier gebukt gaat onder schuld.
Eerst gaat Piper in op hoe ontzagwekkend en verbazingwekkend het is dat God Davids zonde heeft weggenomen (2 Samuel 12:13). David, de man naar Gods hart, is een overspeler, misschien een verkrachter, en een moordenaar! God kan hier toch niet zomaar aan voorbijgaan? Piper wijst dan op Romeinen 3:25 waar staat dat God in vroegere tijden aan de zonden is voorbijgegaan, omdat Christus het zoenmiddel zou worden. Davids geloof in Gods barmhartigheid verenigt hem met Christus. Zo wordt Davids zonde gerekend als die van Christus en Christus’ gerechtigheid wordt gerekend als die van David, en is het rechtvaardig dat God aan zijn zonde voorbijgaat. In Gods ogen is hij onschuldig.
Piper gaat dan verder: ’Nu is dit de objectieve werkelijkheid van hoe Davids zonde wordt vergeven en hoe hij wordt gerechtvaardigd in de tegenwoordigheid van God. Maar wat Psalm 51 beschrijft is wat David voelde en dacht toen hij zich vastklampte aan Gods barmhartigheid. Sommigen zeggen misschien dat christenen na de dood van Jezus niet op deze manier bidden en schuld belijden. Ze zouden niet op deze manier moeten denken en voelen. Ik denk niet dat dat juist is.
Jezus kocht, voor eens en voor altijd, door zijn leven en dood, onze vergeving en heeft voorzien in onze gerechtigheid. Wij kunnen daar niets aan toevoegen. Wij delen in de vergeving en de gerechtigheid door geloof alleen. Maar in het licht van de heiligheid van God en het kwaad van de zonde, is het gepast dat wij wat Hij voor ons heeft gekocht, door gebed en schuldbelijdenis ons toeëigenen en toepassen. “Geef ons deze dag ons dagelijks brood, en vergeef ons onze schulden, zoals wij ook onze schuldenaren vergeven hebben” (Mattheüs 6:11-12). Dagelijks bidden om brood, omdat Hij beloofd heeft te voorzien in elke behoefte; dagelijks door gebed de vergeving ons toeëigenen, omdat het volledig gekocht en veilig gesteld is voor ons, door de de dood van Jezus.
Psalm 51 is de manier waarop Gods mensen denken en voelen over de verschrikkingen van hun eigen zonde. Dit is een psalm over hoe je op de juiste manier verbrijzeld moet zijn onder je zonde.’
Lees vooral de hele preek van Piper, om te zien hoe David zijn gedachten en gevoelens uitwerkt in Psalm 51 en hoe wij daar van kunnen leren. Maar voor nu wil ik zeggen: het punt waar het om gaat is wat de ‘toeëigening van het heil’ wordt genoemd. Wat Christus voor ons verdiend heeft, wat wij in Hem hebben – namelijk de vergeving van de zonden -, moet in geloof en gebed en erkennen van zonde en schuld, ons door de Heilige Geest worden toegeëigend, en aan ons worden toegepast.
Ontneem het jezelf dus niet om Gods licht over de lelijkheid, de onreinheid en de verdorvenheid van je zonde te laten schijnen en doe schuldbelijdenis. ‘De offers voor God zijn een gebroken geest’ (Ps. 51:19). Je relatie met Christus wordt erdoor verdiept. En verbaas je erover dat God er alles aan gedaan heeft om jou in Christus als onschuldig te zien.
Pingback: Tweets that mention Waarom nog schuld belijden? | Leven tot eer van God -- Topsy.com
Hoi Corné,
Schuld belijden is een Bijbelse opdracht. Schuld belijden geeft aan dat je weet dat je niet goed zat. Is m.i. al een vorm van vergeving vragen.
Vragen om vergeving komt alleen voor in het Onze Vader (gegeven voor Zijn kruisdood). Verder wordt dat niet genoemd in het NT. Er wordt dan altijd gezegd: vergeef je naaste zoals God jouw heeft vergeven. Dat is ook de strekking die als toelichting volgt direct na het Onze Vader.
“Jezus kocht, voor eens en voor altijd, door zijn leven en dood, onze vergeving en heeft voorzien in onze gerechtigheid. Wij kunnen daar niets aan toevoegen. Wij delen in de vergeving en de gerechtigheid door geloof alleen.”
Ik ben inmiddels geen lid meer van de GKv, maar hoor nog wel over de ontwikkelingen binnen de gemeente. Zoals de vraag: staan we nog schuldig?. Er is in de dienst kort over gesproken en er is over geschreven in het kerkblad, maar een antwoord is m.i. niet gegeven. De verwijzing naar de bede : vergeef ons onze schulden” is geen antwoord. Het antwoord wordt weergegeven in jouw stukje tekst wat ik hierboven heb aangehaald. Jezus heeft eens en voor altijd betaald (voor onze onschuld). We weten dat door Jezus onze zonden zijn vergeven uit geloof (genade – dus geen verdienste). We staan alleen schuldig als we Jezus niet aannemen als onze Verlosser.
Hoi Leendert,
Bedankt voor je reactie. Ik heb er wel een paar vragen en opmerkingen over:
Je zegt dat schuld belijden een bijbelse opdracht is en dat het een vorm van vergeving vragen is. Maar vervolgens lijk je te zeggen dat we na de kruisdood van Jezus niet meer om vergeving hoeven te vragen? Is schuld belijden cq. vergeving vragen dan alleen van belang geweest voor de kruisdood van Jezus? Of begrijp ik je verkeerd?
Verder is het zo dat het NT ook na de kruisdood spreekt over vergeving ontvangen. Ik wijs op Jak. 5:15b waar staat: ‘En als hij zonden gedaan heeft, zal hem dat vergeven worden.’ Het is duidelijk dat het hier om een lid van de gemeente gaat, wiens zonden vergeven worden op het gelovige gebed van de ouderlingen. Verder denk ik aan 1 Joh. 1:9: ‘… Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven …’ Het woord vergeven wijst hier niet op iets wat in het verleden ligt. Het gaat hier, zoals ik schreef, om de toepassing van de vergeving aan degene die zijn zonden belijdt.
Wat ik heb proberen duidelijk te maken is het verschil tussen de objectieve werkelijkheid en hoe wij die (subjectief) ervaren. Objectief gezien staan we niet meer schuldig voor God, als we in Christus zijn. Dat moet ons verteld worden, dat moeten we weten met ons verstand, maar dat moeten we ook regelmatig ervaren, en ondervinden, onder meer door te bidden om vergeving van onze schulden. Ik ben van mening dat het niet verkeerd is om te ervaren dat je vanwege je zonden – los van Christus – schuldig voor God staat, om vervolgens ook te ervaren dat God je – in Christus – als onschuldig ziet.
Nu ik dat zo opschrijf lijkt het allemaal theoretisch, maar dat is het zeker niet. Bidden is nooit een automatisme en het ontvangen van vergeving is dat evenmin. Het is iets dat plaatsvindt in de intieme omgang met God, waarbij allerlei emoties en gevoelens een plaats hebben.
Hoi Corné,
Die objectieve werkelijkheid is heel belangrijk. Jezus heeft onze schuld betaald. Dat is jouw en mijn houvast. Ik bedoel niet te zeggen dat je niet meer om vergeving mag vragen. Als een christen zijn/haar schulden belijdt in oprechte liefde voor God met het besef dat we door Jezus gered zijn dan zie ik dat als vergeving vragen. De Heilige Geest werkt dat belijden in ons hart.
De schuld mag echter niet de nadruk krijgen. Als de schuld (het zondebesef) als beklemming op een christen ligt dan kan het gevaar zijn dat het gebed tot vergeving de sleutel is/wordt tot redding. We kunnen zelfs niet toevoegen / realiseren aan onze redding. Ons “wentelen” in zondebesef is niet de boodschap van de Bijbel. De boodschap is leven uit genade en leven in de liefde van Jezus.
Mattheus 5:
12 Vergeef ons onze schulden,
zoals ook wij hebben vergeven
wie ons iets schuldig was
14 Want als jullie anderen hun misstappen vergeven, zal jullie hemelse Vader ook jullie vergeven. 15 Maar als je anderen niet vergeeft, zal jullie Vader jullie je misstappen evenmin vergeven.
Ook hier is het van belang te weten wat er gebeden wordt. Jij en ik weten dat God ons onmetelijk veel meer vergeeft dan dat wij ooit onze naasten zullen (kunnen) vergeven. Het is een verwijzing naar het gebod van de Liefde. Zo staat het ook vaker genoemd in het NT.
Jacobus 5:
15 Het gelovige gebed zal de zieke redden, en de Heer zal hem laten opstaan. Wanneer hij gezondigd heeft, zal het hem vergeven worden. 16 Beken elkaar uw zonden en bid voor elkaar, dan zult u genezen. Want het gebed van een rechtvaardige is krachtig en mist zijn uitwerking niet.
Hier wordt gesproken over de zonden aan elkaar bekennen. Er wordt niet gezegd dat dit aan God wordt gedaan. Maar God is er wel bij als we als christenen bij elkaar zijn en elkaars zonden belijden (misschien is na schuld belijden vergeving vragen dan wel dubbel op?).
Objectief zijn we het met elkaar eens (dat is de kern), maar wellicht hebben we subjectief een iets andere kijk. Daar kunnen we van elkaar leren en elkaar in bemoedigen en dat is mooi.
Groet,
Leendert
Pingback: De subjectieve kant van schuldvergeving | Leven tot eer van God